Wyrok WSA: unieważniono § 23–25 uchwały o SPP

64

Wyrok WSA: unieważniono § 23–25 uchwały o SPP. Sprawa zaczęła się od wniosku złożonego do prokuratury przez wnioskodawcę – wspólnika fundacji, a następnie Prokurator Okręgowy wniósł skargę do WSA, którą sąd uwzględnił.

Co dokładnie unieważniono?

Wyrokiem z 11 lipca 2024 r., sygn. II SA/Go 279/24, WSA stwierdził nieważność:

• § 23 ust. 1–3
• § 24 ust. 2–3
• § 25
  uchwały Rady Miasta Zielona Góra nr XVIII.391.2020 w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania.

Dlaczego sąd uznał te przepisy za niezgodne z prawem?

W skrócie: rada miasta nie może w uchwale SPP tworzyć odrębnej „procedury reklamacyjnej” i „odwoławczej” bez wyraźnej podstawy ustawowej. W uzasadnieniu wskazano, że obowiązek uiszczenia opłaty (w tym opłaty dodatkowej) powstaje z mocy prawa (ex lege), a regulacje zaskarżonej uchwały wychodziły poza delegację ustawową.

Co to realnie daje kierowcom po wyroku WSA?

Poniżej najważniejsze, praktyczne skutki (bez obietnic „automatycznych zwrotów”):

1. Nie może działać „reklamacja” i „odwołanie do Prezydenta” jako obowiązkowa ścieżka z uchwały
   WSA wskazał, że rada gminy nie ma kompetencji do tworzenia w uchwale trybu postępowania reklamacyjnego ani „trybu odwoławczego” w sprawie opłaty dodatkowej; te rozwiązania naruszały ustawę o drogach publicznych.
2. Nie może działać zapis o „ostateczności” rozstrzygnięcia reklamacji lub odwołania
   W unieważnionych paragrafach wpisano, że rozstrzygnięcie reklamacji/odwołania jest „ostateczne”. Sąd uznał te przepisy za niezgodne z prawem i stwierdził ich nieważność.
3. Opłata dodatkowa powstaje „z mocy prawa”, a nie w wyniku decyzji czy „postępowania wyjaśniającego” z uchwały
   WSA podkreślił, że obowiązek opłaty (w tym opłaty dodatkowej) wynika ex lege, więc nie ma podstaw do tworzenia w uchwale postępowania, które miałoby ten obowiązek „ustalać”.
4. Jeśli kierowca kwestionuje obowiązek – kluczowa ścieżka obrony jest na etapie egzekucji administracyjnej
   Wyrok opisuje, że spór o istnienie obowiązku może być weryfikowany na etapie egzekucji administracyjnej (zarzuty, zażalenie, a dalej kontrola sądu administracyjnego).
5. § 25 nie może „modyfikować” norm ustawowych (np. w zakresie egzekucji) – to ogranicza ryzyko niejasnych zasad
   Sąd przyjął zarzut, że § 25 stanowił nieuprawnione powtórzenie/modyfikację normy ustawowej (m.in. art. 40d ust. 2 u.d.p.), co jest istotnym naruszeniem prawa.

Ważne doprecyzowanie

Wyrok nie stwierdza, że „opłata dodatkowa” jako instytucja jest nielegalna — unieważnia konkretne paragrafy uchwały: § 23 ust. 1–3, § 24 ust. 2–3 i § 25. Wyrok nie oznacza automatycznych zwrotów — ale jest mocnym argumentem w sprawach, gdzie działania oparto na unieważnionych przepisach (to wymaga oceny konkretnego stanu faktycznego).